साला, मी काही करू शकत नाही...
रोज उठून तेच-तेच प्रश्न मनात घर करतात, सर्वच नाहीत पण किमान गोष्टी तरी सर्वांना का नाही मिळतात? एकीकडे इतके कपडे आहेत कि कोणते घालू म्हणून गोंधळ, तर दुसरीकडे काय घालायचे याची विवंचना.... एकीकडे माणसे कमी आणि घरासमोर महागड्या गाड्या असंख्य, तर दुसरीकडे फाटके आभाळ हेच घर... एकीकडे ब्रांडेड शूज आणि चप्पल्स साठी हट्ट, तर दुसरीकडे अनवाणी पायांनी जीवनाचे थैमान... एकीकडे दिवसाचे हजारो रुपये खाण्यावर उडवणारे, तर दुसरीकडे त्यांच्या उष्ट्या अन्नावर जगणे... एकीकडे शाळेसाठी लाखो रुपये डोनेशन भरणारे, तर दुसरीकडे पाटी आणि पेन्सील चीही नाही कुवत.... एकीकडे दारूचा महापूर, तर दुसरीकडे साध्या पिण्याच्या पाण्यासाठी मैलोन-मैल वणवण... का आहे हा एवढा विरोधाभास, कोण आहे याला जबाबदार? एकीकडे सधन आणि सशक्त, तर दुसरीकडे भकास, ओसाड पडीक माळरान.... साला, आपल्याला काय करायचेय म्हणून स्वतःला रोज समजावण्याचा प्रयत्न करतोय, पण सकाळी उठल्यापासून रात्री झोपेपर्यंत तेच समोर नाचत असेल, तर मनाची खोटी समजूत तरी कशी काढू? वैतागते मन हे सगळे पाहून...